و در كافى از امام صادق ع روايت كرده كه فرمود : اوصياى پيامبران ابواب خدايند ، كه بايد مردم از آن درها به سوى خدا بروند ، و اگر اوصيا نبودند خداى عز و جل شناخته نمىشد ، و با اين اوصيا است كه خداى تعالى عليه خلقش احتجاج مىكند . « 1 » مؤلف : اين روايت از باب بيان مصداق است ، مىخواهد يكى از مصاديق درهاى رفتن به سوى خدا را كه در روايت قبلى ابواب به آن تفسير شده بود بيان كند ، و گرنه هيچ شكى نيست در اينكه آيه شريفه به حسب معنا تمام است ، هر چند كه به حسب مورد نزول ، خاص باشد ، و اينكه امام فرمود : ( اگر اوصيا نبودند خداى عز و جل شناخته نمىشد ) معنايش اين است كه حق بيان نمىشد ، و دعوت تامه اى كه با اوصيا بود تمام نمىگشت ، البته معناى ديگرى دقيقتر از اين هم دارد كه شايد ما ان شاء اللَّه به بيان آن بپردازيم ، و روايات در معناى اين دو روايت بسيار است .

--> ( 1 ) اصول كافى ج 1 ص 192